رابطه متقابل کتاب و سنت
12 بازدید
محل نشر: علوم حدیث » بهار 1379 - شماره 15 » (44 صفحه - از 34 تا 77)
نقش: نویسنده
وضعیت چاپ : چاپ شده
نحوه تهیه : فردی
زبان : فارسی
وجود سنّت به معنای گفتار و رفتار پیامبران و همراهان (/اصحاب/حواریان) ایشان در کنار متون مقدس (کتب آسمانی)، اختصاص به اسلام ندارد. یهودیان و مسیحیان، به تمام آنچه که حاوی سنّت و سیره موسی و عیسی(ع) است، به دیده قداست می نگرند و آنها را همپای کتاب مقدس، محترم می شمارند. جان هیک می نویسد: شورای ترنت (مربوط به کلیسای کاتولیک) اعلام نمود که این شورا با همان اخلاص و احترامی که تمام کتاب های عهد قدیم و جدید را می پذیرد و حرمت می نهد (زیرا خداوند، نویسنده آنهاست)، همین طور، سنّتی را که به ایمان و اخلاقیات مبتنی است و به عنوان امری که شفاهاً از عیسی مسیح دریافت گردیده یا الهام بخش آنها روح القدس بوده و همیشه در کلیسای کاتولیک محفوظ است، می پذیرد و تقدیس می کند. از این عبارت، چهار نکته قابل استفاده است: الف) متن مقدس (عهد قدیم و جدید)، کلام خداوند است؛ در حالی که سنّتِ حکایت شده، منقول از عیسی(ع) است. ب) متن مقدس، از مقوله نوشتار است. لذا از آن به «کتاب» (به معنای مکتوب) یاد شده است؛ در حالی که سنّت عیسی(ع)، از مقوله گفتار (شفاهی) است. ج) سنّت حکایت شده از عیسی مسیح(ع)، همچون کتاب مقدس، از قداست کامل برخوردار است. د) این سنّت، یا به سبب انتسابش به پیامبر آسمانی (حضرت عیسی) که به معنای حکایتگری گفتار پیامبران از خواست و مشیّت الهی است، و یا به علّت ارتباطش با آسمان، به وساطت روح القدس (فرشته وحی)، مقدس انگاشته شده و قابلیت تمسّک و عمل بدان را یافته است. این ویژگی ها تا حدّ زیادی با آنچه ما از سنّت در اسلام اراده می کنیم، برابر است. ظفرالاسلام خان از نویسنده «دائرة المعارف عمومی یهود» نقل می کند: برتری تلمود، به عنوان منبع قانون شفاهی، نزد یهود سنّت گرا (پاک دینان)، امری آسمانی (الهی) محسوب می شود و این جاست که (تعالیم) تلمود، الزامی، ثابت و لایتغیّر می گردد. تلمود از نظر یهود، منبعی است کهن که به ادّعای حکمای یهود، به عنوان سنّت شفاهی به موسی(ع) منسوب است. از این رو به آن، همچون تورات، با دیده قداست می نگرند...
آدرس اینترنتی