جری و تطبیق در المیزان
25 بازدید
محل نشر: علوم و معارف قرآن » تابستان 1375 - شماره 2 (19 صفحه - از 78 تا 96)
نقش: نویسنده
وضعیت چاپ : چاپ شده
نحوه تهیه : فردی
زبان : فارسی
از جمله خرده‏هایی که درباره تفاسیر شیعی مطرح شده، این است که آنها در تفسیر و تأویل قرآن بیراهه رفته و آیات قرآن را بر امامان خود حمل می‏کنند، هر چند ظاهر آیه با این حمل موافق نباشد. شیعه بر این باور است که ربع قرآن در تجلیل از ائمه علیهم‏السلام و ربع دیگر در مذمت دشمنان آنان نازل شده است و خطابات قرآنی که در ظاهر متوجه امتهای پیشین است، به دسته‏هایی از امت اسلامی تأویل برده می‏شود و کلماتی از این گونه که مناسب است ابتدا عبارات بعضی از منتقدان را نقل کرده، درباره درستی و نادرستی این ادّعا و توجیه صحیح آن به بحث و بررسی بپردازیم. گلدزیهر در توصیف تفاسیر شیعه می‏نویسد: «... و هم یقولون انّ ربع القرآن جعل امر العلویین موضوعاً له، و ربع ثان یتعلّق باعدائهم و ربع ثالث یشتمل علی النظم التشریعیة و اخیراً یحتوی الربع الرابع علی القصص و الامثال، و یتعلّق بعلیّ وحده سبعون آیة من‏القرآن. و اذاً یکون القرآن ـ فی ذوقهم ـ الی حدّ بعید کتاباً حزبیّاً شیعیاً.» «شیعه معتقد است موضوع ربع قرآن درباره علویان است و ربع دوم مربوط است به دشمنان آنان، و ربع سوم مشتمل است بر احکام تشریعی و ربع چهارم محتوی قصص و امثال است و هفتاد آیه قرآن در شأن علی علیه‏السلام است بنابراین، قرآن در نظر شیعه، تا حد زیادی یک کتاب حزبی شیعی محسوب می‏گردد!»
آدرس اینترنتی